با آخرین سیگار
حس غریبانه ای می گفت :
روز های بر باد رفته ای داری
گهگاهی به خاموشی ات گوش می دهم
یادش بخیر
می نوشتی
و خط می زدی
رژه ی واژه ها و مرز خاطره ها را !
می توانی رنگ روزهای خودت باشی
مثل همیشه
نه بیشتر!
پک آخر را بزن
و مثل همیشه
پنجره را ببند !
روزهای بر باد رفته ای داری رفیق!
بر می گردد
کاجی سر به زیر
یک نیمکت چوبی بدون میز
همین کافی ست
تا چیزی بنوشی از نگاهش
"سلام!
صدای_ شعرهای_ خسته ی _ساحلی_ غروب های_ افسانه ای"
وکوتاه می شود
رنگ شادی ها
رنگ قصه های کوچک ات
به یاد تو می ایستد
خاموش می شود
تا نبودنش را بیاندیشی
چه رنج روشنی!
چه قلب روشنی !
ابلهانه به حسش می اندیشی
اما
شتاب بی دلیلی دارد
بارها رها شدن را آموخته است
_"چه می کنی؟
دور و دورتر می شوی؟"
_"عبور از تو
ساده ست! همین..."
با این همه
گاه به خاکی می زند
هر چه می دود
رنگ خاطراتش، دیگر به گوش ت نمی رسد
سرزمین کوچکی دارد
حس عجیبی ست
به شنیدنت بر می خیزد
به کوچه می وزد
و پنجره ای می بندد
_"کسی آمده است؟؟؟"
به کوچه می زنی
دستی تکان می دهی
_"او هرگز بر نگشته ست..."
چقدر زیباست ،دستی ک دیده نمی شود!
سکوت می کنی
زیبایی بی رحمی با تو به کوچه می آید
کاجی خاموش و سر به زیر
و یک صندلی ک از نگاه تو پیر می شود
به سقوط های زیبایت
دل از تو تمام می کند
و چه عاشقانه سقوط می کنی...رفیق! نقطه...پایان...............فروردین1391
...............................................
_حس واقع گرایی وسیله کسب قدرتی است که چیزها را بر اساس آرزوی ما شکل می دهد... ما می توانیم تنها دنیایی را درک کنیم که خودمان ساخته ایم."نیچه، خواست قدرت، صفحه 495 "
_حقایق همه افسانه اند و افسانه ها همه برداشت ها هستند و برداشتها همه چشماندازها. حتی هر غریزه ای چشم انداز خود را دارد و دیدگاه خود را، که می کوشد آنرا بر گرده غرائز دیگر بار کند. مقولات عقل نیز افسانه و چشم انداز های منطقی اند نه حقایق ضروری، نه صورتهای پیشاندر.
"نیچه، به نقل از کاپلستون، از فیشته تا نیچه، صفحه400
"
_قدرت هر روح را با این سنجه می توان سنجید که تاب چه اندازه از حقیقت را
دارد؟ و یا به زبانی روشنتر تا چه اندازه نیاز دارد که حقیقت آبکی و بزک
شده و شیرین شده و تیزی گرفته و دروغ آمیز باشد.
"نیچه، فراسوی نیک و بد، صفحه 79
"
